نشانه نماز

  شیخ علی بهجت، فرزند آیت الله بهجت  :

حضرت آيت الله بهجت مي‌فرمودند اگر كسي در اعمالش پله پله به خدا نزديك شد نشانه‌اش نماز اوست.

 مرحوم آيت الله بهجت همواره مي‌فرمودند نماز از بزرگترين لذايذ دنياست و خدا از اين لذيذ ترچيزی

را نيافريده است.

                                                                           منبع : جهان نیوز                                                                     

پ ن : بعضی دوستان نظرشون اینه که از نماز لذت نمی برن یا از کثرت اقامه نماز ملولند ، حدیثی از امام صادق (ع) پاسخ خوبی است:  « ما ضَعُفَ بَدَنٌ عَمّا قَوِیَت عَلَیهِ النِّیَّةُ» بدن در انجام اعمال ، احساس خستگی و ضعف نمی کند وقتی که نیت و شناخت انسان به آن اعمال قوی باشد.     (من لا یحضره الفقیه، جلد 4 ، ص 400)

شوق توبه

درباره سخن خداوند اندیشه کن که می فرماید «من بیش از کسی از توبه عبد خود شادمان می شوم که مرکب و توشه سفرش را گم کرده و از یافتن آن مأیوس شده و با یقین به مرگ خویش ، دست از جان شسته و از فرط خستگی به خواب رفته است ، ولی وقتی از خواب جسته ، مرکب و توشه خود را حاضر دیده است».                                                                                                                    

همچنین درباره این سخن خداوند که در حدیث قدسی آمده است مداقه کن که می فرماید« اگر آنان که به من پشت کرده اند بدانند که چگونه در انتظارشانم و چگونه از توبه آنان ذوق می کنم ، از شوق من جان می دهند و بندهایشان به علت محبت من می گسلد».                                                                   

همچنین بیندیش در این سخن« ای عیسی ! چقدرچشم به راه باشم و طلب کنندگان را دوست داشته باشم ، ولی آنان باز نیایند» و نیز در اینکه « بنده من ، به حقی که بر من داری دوستت دارم ، پس به حقی که بر تو دارم دوستم بدار».                                                         

                                                                                                                                ترجمه اسرار الصلاة میرزا جواد آقاملکی تبریزی ص 24

 

پ ن : در سخن اول نکته ظریفی وجود دارد که باریک بینان از آن غافل نمی مانند. درباره سخن آخر نیز باید بدانیم که  بنده هیچ حقی بر خداوند ندارد ، پس بنگر این همه لطف و لطافت را.                                                              

شارب خمر

صبیه اصغر آقا از طایفه مشاطگان است، در شأن ظهورشان آمده است:

از آنجایی که در کمال آباد سابق ، زنان را نه مجال و نه اختیار خودآرایی بوده ، قاطبه ای ازطایفه نسوان آن دیار ، از بکر ماندن سر و وجه خود به تنگ آمده ، آهنگ تشویش و شورش می کنند. رجال آن قریه لامحاله شور می کنند و تنی چند از زنان را انتزاع و به عنوان مشاطه قریه کمال آباد سابق منتخب می کنند.

این صبیه اصغر آقا از مولودان آن طایفه است.

به هر روی حکایت ما از آنجایی آغاز شد که ایشان با سیمایی به تمام و کمال بزک کرده، لچک از سر باز نموده و زلف هایش به میزان یک ذراع خارج مانده، فی الحال به این اعمال قبیحه بسنده نکرده ، به اقوال شنیعه، لسان را ملوث ساخته و اشتلم هم چاشنی اش کرده.

بنده سکوت را مناسب آن حال ندیده، به اسالیب مختلفه سعی در رام کردن آن سَبُع توسن نمودم.

اطناب نمی کنم، القصه ایام بعدی منکشف شد ، آن مشاطه خناس شرب خمر نموده و آن مهملات را استفراغ کرده است.

این واقعه افکارمان را به جد منغص نموده ، حال بیمناک از وقایع پیش رویم.